Marzenie i rzeczywistość

Nowa wystawa w warszawskim Muzeum Narodowym opowiada historię powstawania jego siedziby – i jest apelem o pomoc i przestrzeń dla rozwoju Muzeum.
Czesław Olszewski, Gmach Muzeum Narodowego, 1938

Czesław Olszewski, Gmach Muzeum Narodowego, 1938

Autor nieznany, Budowa centralnych skrzydeł gmachu Muzeum Narodowego w Warszawie przy Al. 3 Maja, 1935

Autor nieznany, Budowa centralnych skrzydeł gmachu Muzeum Narodowego w Warszawie przy Al. 3 Maja, 1

Jan Ryś,  uroczystość wmurowania kamienia węgielnego pod budowę gmachu Muzeum Narodowego w Warszawie, 1927

Jan Ryś, uroczystość wmurowania kamienia węgielnego pod budowę gmachu Muzeum Narodowego w Wars

Wystawa „Marzenie i rzeczywistość”, 2016

Wystawa „Marzenie i rzeczywistość”, 2016

Autor nieznany, Widok hallu głównego, 1938

Autor nieznany, Widok hallu głównego, 1938

Wystawa „Marzenie i rzeczywistość”, 2016

Wystawa „Marzenie i rzeczywistość”, 2016

Ultimate Responsive Image Slider Plugin Powered By Weblizar

Wystawa „Marzenie i rzeczywistość” opowiada historię powstawania gmachu Muzeum Narodowego w Warszawie, ale nie tylko – przedstawia też burzliwe losy instytucji Muzeum na tle przemian politycznych w Polsce. Historia warszawskiego Muzeum zaczyna się w 1862 roku, kiedy zostało powołane Muzeum Sztuk Pięknych, pokazujące dzieje sztuki europejskiej i służące estetycznej edukacji społeczeństwa. Dopiero w 1916 roku zostało ono przeorganizowane w wielodziałowe, poświęcone głównie kulturze polskiej Muzeum Narodowe, które – pomimo nazwy – podlegało władzom miejskim (od 1916 jego dyrektorem był Bronisław Gembarzewski, artysta malarz, historyk wojskowości i muzeolog). Muzeum nie posiadało jednak stałej siedziby. Dopiero odzyskanie niepodległości sprawiło, że projekt nabrał wagi politycznej – jako że bez kultury nie ma narodu, nowo wybrane władze podjęły decyzję o utworzeniu stałej siedziby dla Muzeum. W międzyczasie porzucono pierwotny plan zaprojektowania kompleksu budynków na terenie Ujazdowa – wojsko, które zarządzało działką, postawiło niemożliwe do spełnienia warunki. Ostateczny projekt okrojonego budynku autorstwa Tadeusza Tołwińskiego wybrano w 1926 roku, a budowę Muzeum zakończono zaledwie rok przed wybuchem drugiej wojny światowej.

W zaprojektowanym dziewięćdziesiąt lat temu budynku zbyt mało miejsca przewidziano jednak na pomieszczenia, które są w nowoczesnym muzeum po prostu niezbędne – brakuje przestrzeni ekspozycyjnej, pracowni konserwatorskich i naukowych odpowiedniej wielkości, dużego laboratorium, przestronnych, nowocześnie wyposażonych magazynów, sal wykładowych i przeznaczonych do zajęć edukacyjnych. Już w latach 30. kierownik budowy, Antoni Dygat, zwracał uwagę na mankamenty projektu Muzeum i proponował jego rozbudowę. Niezrealizowany projekt jego autorstwa, który zakładał przebudowę i dodatkową część od strony południowej – dzisiejszej ulicy Książęcej, można oglądać na wystawie. Późniejsze plany rozbudowy Muzeum w latach 50. i 60. rozbijały się nieustannie o brak pieniędzy i niesprzyjające warunki polityczne. Dzisiaj, prawie sto lat od rozpoczęcia budowy, Muzeum ma ponad 5 razy więcej pracowników – 300 – i 8 razy więcej zbiorów – prawie 800 tysięcy. Sama siedziba została jednak niemal niezmieniona. Z ambitnych projektów przebudowy zrealizowano wersję minimum – w 1972 roku wybudowano tzw. ryzalit na południowej ścianie gmachu. W związku z tym Muzeum nie ma po prostu miejsca na wystawienie swoich zbiorów.

Na wystawie można zobaczyć szkice, archiwalne zdjęcia i rysunki, które pokazują, jak zmieniał się pomysł na wygląd Muzeum i jego rolę. Bez odpowiedzi pozostaje pytanie o przyszłość Muzeum. Jak pisze jego dyrektorka, Agnieszka Morawińska, wystawa jest „apelem do społeczeństwa i władz o pomoc i o przestrzeń dla rozwoju”.

Więcej informacji: http://www.mnw.art.pl/wystawy

 

Udostępnij
Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on Google+Email this to someone
Udostępnij
Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on Google+Email this to someone

Zobacz też

Najnowsze