Pochwała cienia

Słynny esej z 1933 r., poświęcony japońskiej estetyce, był tłumaczony na wiele języków i studiowany na wydziałach architektury i historii sztuki na całym świecie. Tym razem – dzięki wydawnictwu Karakter – trafia do rąk polskich czytelników. Rzecz jasna – w pięknej formie.

W „Pochwale cienia” Tanizaki Jun’ichirō próbuje zdefiniować podstawy japońskiej estetyki, odwołując się do kategorii cienia jako metafory wieloznaczności, ulotności i przemijalności. Z perspektywy europejskiej rozważania japońskiego pisarza są podwójnie intrygujące. Zachód gloryfikuje światło i jasność, podczas, gdy Wschód to właśnie pochwała dla cienia – wieloznaczności i niedopowiedzeń. Sam autor pisze: „Mogę się mylić, ale nie wydaje mi się, aby ludzi Zachodu – mimo że w ich dziejach także była epoka, w której nie znano elektryczności, gazu i ropy naftowej – cechowało umiłowanie cienia”.

Wychodząc od spostrzeżeń dotyczących budowy japońskiego domu czy kształtu przedmiotów codziennego użytku, Tanizaki Jun’ichirō zastanawia się nad tym, co charakteryzuje japońską estetykę, i jak wyraża się w niej stosunek do egzystencji. Całość rozważań napisano pięknym językiem – tu należą się także brawa dla Henryka Lipszyca, autora przekładu.

Tanizaki Jun’ichirō (1886-1965) jeden z najbardziej znanych dwudziestowiecznych pisarzy japońskich. Przez pewien czas fascynował się kulturą Zachodu, by następnie ponownie zwrócić się ku źródłom kultury japońskiej.  W 1933 r. napisał „Pochwałę cienia”, w której próbował zdefiniować podstawowe kategorie japońskiej estetyki.

„Pochwała cienia”
Wstęp i przekład: Henryk Lipszyc
Wydawnictwo Karakter

Udostępnij
Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on Google+Email this to someone
Udostępnij
Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on Google+Email this to someone

Najnowsze